historia i ja: pandemiczne opowieści

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pandemiczne opowieści. Pokaż wszystkie posty

środa, czerwca 19, 2024

Pandemiczne opowieści - LIII - The Stagecoach odc. 3

U Lucky Laxa było ponuro, jak w grobie. Ciężkie powietrze można było kroić nawet tępym nożem. Dawno nie myte okna nie dawały szans na pojawienie się tu promyka słońca, zresztą zbudowanie tego saloonu skazywało go na niedobór światła. Do tego Lucky oszczędzał na nafcie i świecach. Każdego kto domagał się drobnego nawet oświecenia zbywał opryskliwym wygięciem swych obwisłych warg, ale i opornych potok obrzydliwych inwektyw zmuszał do posłuszeństwa, czyli zamknięcia mordy. Dlatego każdy kto choć raz tu zajrzał milkł pokornie po przekroczeniu progu, bo zdawał sobie sprawę, że jeśli miał ochotę się napić, to lepiej trafić nie mógł, a w okolicy kilku mil takiego drugiego miejsca po prostu nie było. Wędrowni kramarze coraz częściej omijali jednak łukiem West Bold. A jeśli komuś z mieszkańców zrodziło się we łbie zagrozić interesowi Lucka, czyli destylować gdzieś na boku trunek, to węch starego saloonarza był na tyle wyostrzony, że szybko wysyłał Matta Egletona z jego dwoma kuzynami lub innymi przybłędami i sprawa była rozwiązywana radykalnie. Albo destylarz lizał rany, albo jego zmasakrowane ciało odpływało potokiem, który na pewno nie był Styksem. Innymi słowy: Lucky Lax był tu panem. We framudze wejściowych drzwi przybita była gwiazda świętej pamięci szeryfa Aba Chowleya.

Saloon - Miles City - West Wild - 1880 r. - domena publiczna

środa, marca 13, 2024

Pandemiczne opowieści - LI - The Stagecoach odc. 2

- Niech cię szlag trafi, Craig! - tylko opanowanie Eda Kerseya uratowało ich przed całkowitą katastrofą. A przecież to była tylko chwila. Poprosił Craiga, aby na moment przejął lejce, bo zachciało mu się zapalić fajkę i poczuć moc machorki, jaką kupił u starego Mata Fergusona. Craig szybko zrobił użytek z bata, którego Ed tak naprawdę z rzadka, albo właściwie w ogóle nie używał. Zdzielił najbliższą dwójkę po zadach, a potem to już poszłooo. - Ty durniu! Pijacka mordo!

Dyliżans niebezpiecznie przechylił się na lewą stronę.

- Co się stało?! - Dwight Metfield wyskoczył, niemal wpadł na Eda.

- To przez tego tumana! - nie mógł opanować się. Craig siedział na koźle i starał się chyba zrobić jak najbardziej niewidzialnym. - I czego tam siedzisz?! Złaź tu! Zobacz, co narobiłeś!

- Coś z kołem? Czy tylko pieski preriowe?

- Całe koło do wymiany! Całe koło! Ja za to płacił nie będę. Peterson mnie ze skóry obedrze!

Colt Dragoon - domena publiczna

wtorek, lutego 20, 2024

Pandemiczne opowieści - LI - The Stagecoach odc. 1

- Barnaby Hill! - tubalny głos woźnicy Eda Kerseya oświadczał pasażerom, że kolejny etap podróży za nimi. Zanim zeskoczył z kozła, drzwiczki dyliżansu otworzyły się i wysiadła z niej dama o naburmuszonej twarzy, która odgrażała się:

- Gdyby nie to, że spieszę się na pogrzeb babci Felicyty, to inaczej by się ta sprawa skończyła panie... panie..

- Metfield! - z głębi dyliżansu padł ciężki baryton.

- Tak, panie Metfield! U nas, w Nowym Jorku, za podobne ekscesy...

Nie dokończyła, bo ciężki baryton parsknął dość obrzydliwym śmiechem.

- Czy coś się stało, proszę pani? - Ed Kersey zainteresował się tą wymianą raczej nieuprzejmości.

- Ten gbur... ten gbur... - dama o naburmuszonej twarzy nie mogła z siebie wydać nic więcej.

- Daj spokój, Ed! - głos znowu przeszedł w baryton. - Zawsze tak jest, jak byle dziwka ze Wschodu zaczyna strugać damę z Savannah.

niedziela, maja 14, 2023

Pandemiczne opowieści - odsłona XLIX - upadek Leliwity

Jak zwykle nie skorzystałem z windy. Nie, nie cierpię na klaustrofobię. Po prostu nie lubię wsiadać do czegoś, co przypomina mi trumnę zawieszoną na stalowej linie. Wbiegam nawet na 7 piętro pogodny i bez zadyszki, to co mi tam. Po drodze spotykam tyle ciekawych osób. Bo i wieżowiec, to potężny biurowiec. Zatem na 1 piętrze jest biuro paszportowe. I zawsze wita mnie wyświetlenie jakiegoś numerka, na którego czeka gotowy już dokument tożsamości. Na 2 piętrze urzędnicy od statystyki i od czasu do czasu miły uśmiech pani z pokoju 52a. Może zaszumieć w głowie. Ale ja się nie poddaję, bo czekają mnie kolejne piętra. 3 i 4 zajmuje kuratorium oświaty. Tam zawsze jakaś nerwówka, biegający z kolorowymi segregatorami, widać tych, co ze skargą na jakiegoś belfra, bo ten krzywo spojrzał na dziecko, albo co gorsza wystawił ocenę poniżej ambicji ambitnej matki i przewrażliwionego ojca. A może na odwrót? 5 jest w remoncie od kilku lat. Wcześniej jakiś parabank czy piramida finansowa, która skusiła wielu, bardzo wielu szybkim zyskiem, a okazało się szwindel na ogromną skalę. W ogóle ktoś wymyślił, spopularyzował i wbił ogółowi do łba, że to piętro nie przynosi szczęścia. I hula tam wiatr, naderwane żaluzje tłuką się z każdym powiewem niedomkniętego okna. Na 6 wieje optymizmem, bo to już tylko ostatnich szesnaście stopni. Prawdziwy raj! Dlatego nazywa się "New Paradiso", bo wchodzisz z pięcioma krzyżykami na twarzy, a wychodzisz młodszy o kilka zmarszczek, nadmiaru tłuszczu i worów pod przemęczonymi oczyma. Wreszcie 7! Cel mej schodowej peregrynacji.

środa, listopada 09, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XLV - Walkiria

- Brygida! Coś ty na siebie włożyła?! - Władysław poprawił okulary, bo wzrok mógł go mamić. Widzieć ślubną w wojennym rynsztunku? - Atena?

- Jaka Atena? - Brygida zarzuciła włos zrzedniały, a posiwiały na ramiona. - Jestem Walkiria?

- Co?

- Kto? - poprawiła go. - Walkiria! Wagnera znasz?

- Nie. A kto to?

- Strugasz wariata? - podeszła do regału zapchanego książkami. - Taki kompozytor. Niemiec!

- Niemiec?

Brygida nie odpowiedziała. Przesunęła figurkę Beethovena i wydobyła opasły tom. Rzuciła go na kolana Władysława:

- Sklerozę masz? Faceta w berecie nie znasz?

- Aaaaa... O tego Wagnera chodzi? - Władysława zabolało podważanie jego pamięci. - Nie skojarzyłem.

- Drżyjcie! Nadchodzę! - Brygida wyciągnęła przed siebie miecz. Autentyczny miecz. Późna epoka brązu?

poniedziałek, października 17, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XLIV - szabla dziadka Giacomo

Bruno wpadł do domu.

- Zaczęło się! - krzyknął. Iolanda wypuściła z rąk wyszywaną serwetę. Orlando chyba recytował znowu Petrarkę, bo zatrzymał się w dziwnej pozie, niczym uniesiony wielką poezją. - Nie słyszeliście?

- Czego? - odezwała się Iolanda. Egzaltacja Bruna nie mogła ujść niczyjej uwadze. Te roznamiętnione oczy, drżące dłonie. Jakby sam ujął Burbona i zdobył Palermo i Neapol.

- Biły działa na barbakanie! Zaczęło się! - wyrzucał w siebie. To musiało starczać za odpowiedź?

- O czym ty mówisz? - Orlando wracał do pozycji normalności, czyli po prostu ruszył w kierunku brata.

- Garibaldi! Crispi! Nie rozumiecie?! Lądują na Sycylii!

- Oszalałeś?! Francesco rozpędzi ich bagnetami! - realizm Orlanda był niczym kubeł zimnej wody. Ale nie na Bruna:

- To nie '48! Garibaldi nadciąga!

- A ile prowadzi on bagnetów?! - Orlando zawsze był sceptykiem.

wtorek, lipca 19, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XLII - quieta non movere

- Spać tu przyszedłeś? - Hermann zamachnął się, ale że miał za kompana zwinnego jak wiewiórka Jürgena, to nie trafił z ciosem, bo ten zrobił unik.

- To... nie... takie... proste... - zaoponował, choć wiedział, że dyskusja z turowatym Hermannem do niczego nie prowadzi. Za każdym razem mu się nie usunie. I kiedyś twarde łapsko dosięgnie celu.

- Prostak się odezwał! - Hermann splunął. - Za dwie godziny zacznie szarzeć, a wtedy...

- A wtedy?

- Nie chciałbym dostać się w łapy Gustava! Jak myślisz, co nam zrobi?

- Wy... Wy... Wypatroszy? - wyjąkał swoje Jürgen. Teraz dopiero pot zimny go oblał. Co tam łapska Hermanna! Gustav, to dopiero męka.

- Żeby tylko! - Hermann widział, jak młokos kurczy się w sobie. A to mu grało. Widział, że ma nad nim przewagę. - Zatem bierz się do kopania.

poniedziałek, czerwca 13, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XLI - Jean de Chalon-sur-Saône

Jean de Chalon-sur-Saône wkroczyła do komnaty.

Jej pojawienie wywołało pomruk. Niezadowolenia? Raczej zaskoczenia. Wyglądało, jakby nikt się jej tu już nie spodziewał zobaczyć. A mimo to kroczyła środkiem sali. Ostatnie wieści raczej wskazywały, że należałoby o niej mówić w czasie przeszłym?

Zebrani zaczęli rozsuwać się na boki. Zmierzała w jednym kierunku. Stanęła przed Robertem de Saint Louis. Ten nerwowo poruszył się na miejscu, choć sama twarz nie wykazywała ani kropli zmieszania czy nawet zaskoczenia. Nie u niego. Każdy, kto go znał, wiedział, że umie trzymać emocje na wodzy.

- Roland kazał mnie zgładzić! - krzyknęła mu prosto w twarz.

niedziela, maja 29, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XL - krzyżówka

Weekend u państwa Dundee zawsze wyglądał tak samo. Norman kleił model HMS Dreadnought. Tak, od kilku lat. I wtedy faktycznie zapominał o bożym świecie. "Homer" skomlał żądając kolejnego wyjścia. Nawet nie przeszkadzało, że kocura "Daisy" wylegiwała się na jego ulubionej poduszce. Edda siadała przed telewizorem i choć przez cały tydzień czekała na kolejny program "The Oprah Winfrey Show", to jednak szybko punkt ciężkości i zainteresowania przesuwał się u niej w kierunku krzyżówki. Dla Normana był to kres skupienia, wpływał na prawdziwe pole minowe.

- Harpo grał na harfie?

- Nie, na mandolinie! - rzucił z przekąsem Norman.

- Jak to na mandolinie? - Edda poprawiła okulary. - Na pięć liter!

poniedziałek, maja 09, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXIX - dreszcze brata Ampeliusza

- Bracie Ampeliuszu!

Zakonnik lękliwie odwrócił się. Głos za pleców był barytonem czcigodnego ojca Izajasza. Nie zwykł był on swoją osobą niepokoić bez przyczyny. Wysyłał z reguły brata Celeryna. Oto była każąca ręka sprawiedliwości. Nie daj Panie, aby coś przeciw regule zakonu sprzeniewierzyć. Razy, jakie swoimi witkami wymierzał na długo zostawały w pamięci. A jeśli kto był uparty, jak osioł lub wredny ten czuł je bardzo długo, bo i kara była powtarzana aż do skutku, czyli zrozumienia. Choć ostatnio Celeryn jakoś znikł z krużganków. Nikt tam nie płakał za jego widokiem i witkami.

- Bracie Ampeliuszu!

- Tak, czcigodny... - i już pochylił się, aby pocałować dłoń ojca zakonu, ale ten znowu zachował się dziwnie, bo skrył dłonie w kieszeniach swego habitu.

- Są ważniejsze sprawy, bracie Amepliuszu!

sobota, marca 19, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXVIII - Green Meadow

- Co robisz Phil?

- Idę do Normana?

- Z? - Rosanne wskazała na broń, którą Phil akurat załadował. Dwa pociski, które pozbawiłyby grizli życia. Na Normana? To jakby z armaty strzelać do kojota.

- Z! - przyznał Phil. I wsunął do kieszeni kilka kolejnych pocisków. - Zapłaci mi wreszcie.

- Ale chyba nie znowu za Appomattox?! - Rosanne nie na żarty przestraszyła się. Wiedziała, co Phila szczególnie wyprowadza z równowagi. - Ile to już lat? 10, 12?

- 13 - poprawił ją Phil.

- No, właśnie. Trzynaście! Nie możesz mu wybaczyć?

- Jeszcze można się było bić - przyznał i sięgnął po cygaro.

- Bić? - Rosanne wzięła się pod boki. - Dobry jesteś! Z Grantem i Shermanem? Czym? Widłami? Spalony kraj, zniszczone miasta, rozdarte liche linie kolejowe.

- Skończ tę wyliczankę! - Phil zaciągnął się cygarem. - Nie chodzi o Appomattox.

- Nie?

środa, lutego 23, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXVII - przodek

- No nareszcie - Fiord Västerbottens aż cmoknął, kiedy rozwinął ostatnią warstwę zabezpieczenia. Rozejrzał się po gabinecie. Zdjął pejzaż Nordströma i oparł o kwietnik. Z wrażenia aż drugi raz cmoknął. A to nie było byle jakie cmokanie, to zachwyt, jaki wywołałaby nominacja ministerialna lub zaproszenie na audiencję do Drottningholm Slott. Cofnął się i z miną bohatera spod Breitenfeld orzekł: Przodek!

Bertil Ansgar chrząknął, przypominając o swej obecności.

- Piękny!

- Jaki przodek?! - obruszył się Bertil, dla pewności poprawił okulary - Przecież to Johann Sebastian Bach! Każde dziecko o tym wie.

- Przesadzasz - Fiord Västerbottens nie przestawał sycić wzroku i serca widokiem nabytku. - Znalazłbym wielu Szwedów, którzy nie mają o nim pojęcia.

- Równie dobrze mógłbyś powiesić tu Gustawa Adolfa.

- Dodaj: drugiego - Fiord Västerbottens błysnął erudycją i błyskawicznością dopełnienia.

środa, lutego 09, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXVI - kontrakt

- Tak patrzę na ciebie Joe i zastanawiam się, co ci najpierw odstrzelić: ucho, całą głowę czy jaja?

- Co pan, szeryfie?! - głos Joe Berna zaskrzeczał. Przypominał pisk czegoś twardego na szybie. - Pan... Pan... Żartuje?

- Chłopcze, powinieneś wiedzieć, że kiedy mówię, to zawsze poważnie - szeryf sięgnął po kubek. Popił. Widać było jak grymas wykrzywia mu usta. - Co za ohyda! To jest kawa? Molly! Co to za pomyje?

- Żadne pomyje! - zaprotestowała zapytana. - Kawa. Każdemu smakuje. Tylko ty wydziwiasz.

- Wydziwiam, bo to lura jest chyba po dziesiątym parzeniu! Znam się na kawie. Przynieś mi piwo. A tobie te szczochy smakują?

- Mi?

wtorek, stycznia 04, 2022

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXV - c новым годом!

- Warwara! Śledzia! - spod stołu podnosił się mąż wzrostu słusznego, w nadgryzionym zębem nieuwagi kapelusiku koktajlowym z fizjonomią Kaczora Donalda wymalowaną w centralnym miejscu.

- Pietia, jakie śledzie? - Warwara przetarła oczy. Nadal jednak nie odzyskiwała ostrości widzenia sprzed godziny, kiedy kremlowskie kuranty wybiły północ.

- Jak jakie śledzie? - Pieta rozejrzał się po kwartirie, która przypominała pobojowisko pod Borodino. Jakieś nieruchliwe zwłoki legły nieopodal. A dwa koty dobierały się do szynki, którą czyjaś nieostrożność spostponowała i miast na talerzu leżała teraz na niby-perskim dywanie. - Śledź, to śledź. Gogola nie czytałaś?

środa, grudnia 15, 2021

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXIV - Ten i Tamten

Ten wpadł na dworzec. Jego pociąg odchodził z peronu 4c. Na schodach nie były tłoku. O tej porze? Zerknął na zegar: 01:23. Nie musiał się przeciskać przez ciżbę, jak to bywało w godzinach najgorętszego natężenia ruchu. Powinien był przywyknąć, skoro od szkoły średniej pociąg był podstawowym środkiem lokomocji z domu do szkoły, potem na uczelnię, na koniec do budynku korporacji. A mimo tego doświadczenia nie potrafił się z tym oswoić. "Kiedy kupisz wreszcie samochód?" - naciskano nań. Odkładał decyzję na nie wiedzieć kiedy.

poniedziałek, października 25, 2021

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXIII - Aquiles

- Kto? - Esteban patrzył, jak schodzili ze wzgórza. Na samym przedzie szedł Marcos. Ocierał spoconą twarz. Nie miał odwagi spojrzeć mu w oczy. Zaczął wymieniać:

- Amadeo, Felipe, Cipriano i mały Aquiles...

- Tylko nie Aquiles! - Esteban chwycił go za rękę. Ale Marcos nie mógł zaprzeczyć. Widział tę śmierć. Przypominała tę, jaką opisał Victor Hugo w "Les Misérables". Bo w tym chłopcu było coś z Gavrocha. Ten sam ogień, ta sama nuta ironii wobec wroga i nie liczenie się z konsekwencjami. "Mam na imię Aquiles! - powtarzał z dumą. - Nie tak łatwo mnie zabić!". Starzy, a za takich miał każdego trzydziestolatka (i wzwyż), ostrzegali go, aby nie kusił losu, a niektórzy nawet przypominali, że i wielki imiennik jednak zginął pod Troją. Ale on dla nich miał tylko swój uśmiech na pucułowatej i piegowatej twarzy. To był pojedynczy strzał. - Zostawił książkę!

- ...Juan, Augusto, Urbano, Roberto, a Arnaldo jest poważnie ranny.

Dopiero teraz Esteban dostrzegł, że na samym końcu kolumny niesiono nosze, które wykonano z jakichś naciętych gałęzi. Niesiono na nich kogoś. To musiał być Arnaldo. "Ja niosę śmierć faszystom i innym gnidom!" - zwykł zaciskać pięść i wygrażał.

- Jaką książkę? - Marcos nie rozumiał.

- Doktorze... - Esteban odwrócił się do mężczyzny, który obok opatrywał ranę jakiemuś wieśniakowi. Ten bez słowa sprzeciwu poszedł w kierunku niosących rannego. Szybko wrócił.

- I jak Arnaldo? Wyliże się?

Lekarz pokiwał głową:

- Za późno - odparł posępnie i dodał: Przynieśli trupa.

sobota, października 09, 2021

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXII - McSween

- Ojciec zwariował! - tymi słowami na rodzinnym progu powitała Scotta jego matka, pani Maureen McSween. Nie takiego przywitania spodziewał się na rodzinnym ranczo w Montanie, tym bardziej, że nie widziano go tu od dobrej dekady. Jedynym usprawiedliwieniem mogło być tylko jedno słowo: kariera. Najpierw w Baltimore, potem w Filadelfii, aby wreszcie znaleźć się na korporacyjnym szczycie w Nowym Jorku.

- Dlaczego mama tak uważa? - nie odważyłby się kwestionować matczynej diagnozy. Nawet nie będąc w domowych pieleszach od dobrej dekady (a i wcześniej wpadał tylko okazjonalnie i na krótko) wiedział, że to co matka powiedziała było świętsze, niż gdyby ogłosił to sam Mojżesz. Co tam Mojżesz? Ona by pewnie i pana Boga przekonała do swoich racji.

poniedziałek, września 27, 2021

Pandemiczne opowieści - odsłona XXXI - grom

- Chwalimirze, sprawa jest poważna - rzekła Grzymisława, aż pot wystąpił na jego ogorzałej twarzy, a łyżka z polewką niebezpiecznie zawisła przed jego spróchniałym uzębieniem. Ten ton, ten akcent, ta mimika napuchniętej twarzy zwiastowała same nieszczęścia. Mogło pójść o podły podjazd wrednych Wieletów (tu splunął), kolejny zatarg z Myśliborem lub jego wredną siostrą Nasławą, ale najgorsze, że mogło po prostu chodzić o przyjazd świekry! Jarogniewa w domostwie, to jak Sasa wpuścić między opłotki i od razu podnieść ręce ku górze, poddać się, piwniczkę otworzyć, ostatniego warchlaka zarżnąć, bo co miałby się męczyć, gdy ona wzięłaby się do morderczej roboty.

- Na jak długo?! - odważył się zapytać, a ogorzała twarz lekko uczyniła pożytek z mięśni mimicznych. Wolał nie zdradzać przedwcześnie swoich emocji. Polewka była wredna, ale wiedział, że do południa żadnego innego jadła nie otrzyma. Ile można kretów wydłubywać na polu. Zresztą wszystkie jakby się zmówiły, bo albo pokryły się głębiej pod ziemią, albo naprawdę uciekły na stronę tego opoja Jaromira.

wtorek, września 21, 2021

Pandemiczne opowieści - odsłona XXX - Marcysia

- Ile można słuchać tego... tego... Chopina... - pan Teodor Zgrzytalski odłożył lekturę porannej prasy. - Niech Marcysia powie pani, aby zmieniła płytę. Gramofon nie jest od tego, aby od rana do wieczora słuchać rzępolenia tylko as-dur, b-moll i innych smętków nokturnowych.

- Już biegnę, proszę pana - odparła rozgarnięta Marcysia, która służąc u państwa Zgrzytalskich już trzeci rok nabrała pewnej ogłady i ogólnych zasad, jakich było mnóstwo na dwustu metrach kwadratowych. Początkowo dziwiła się wszystkiemu, ale dano jej prostej dziewczynie do zrozumienia, że nie jej sprawa jest wydziwiać, oczy wybałuszać. Zatem, jeśli chce przy posadzie się utrzymać: ma cicho siedzieć, kwiatki podlewać, pani dogadzać, a panu od czasu do czasu dać satysfakcję klepnięcia jej w pewną niewymowną część ciała.

wtorek, sierpnia 24, 2021

Pandemiczne opowieści - odsłona XXIX - requiem dla przyjciela

"Berta" jakby rozumiała, że jej stary wdaje się w jakieś mroczne zamiary. Wyszedł o zmroku. Zakradł się do stajni. Poklepał ją po karku. Nie było w tym niczego zdrożnego, ani sensacyjnego. Zwykły odruch, na który przecież zasłużyła sobie latami ciężkiej pracy. On dbał o nią, ona odwdzięczała się sobą, jak umiała. Ale nie dosiadł jej, tylko zaczął kulbaczyć luzaka. I w tym też niczego nie było sensacyjnego. Po chwili wyszedł, aby wrócić po dłuższej chwili. Niósł coś, co przypominał podłużny pakunek, jakiś taki wiotki i chyba ciężki, bo jej stary zadyszał się okrutnie. Przerzucił to coś przez grzbiet luzaka i zaczął do pakunku gadać:

- Tak nie będzie, jak chce ten bałwan porucznik Hammers. Niskie Czoło zasługuje na coś innego.