Chiara weszła do komnaty, w
której mistrz Montefiore praktykował. Ujrzała w słojach jakieś
mikstury, potopione w rozczynach płazy i gady. W ogólnym nieładzie
leżące księgi. Uwagę jej zwrócił zasuszony dziwny gad z
wybałuszonymi oczami.
- To kameleon – usłyszała za plecami. Odwróciła się. Medyk
stał z jakimś parującym naczyniem.
- Dziwny stwór... jak smok?...
- Zmienia kolory skóry, a te dziwne oczy widzą dookoła wszystko i
patrzą w dwie różne strony.
- Dziwak – Chiara nie mogła wyjść z podziwu nad cudami tego
świata.
- Pisał o nich już wielki Arystoteles, a Izydor z Sewilli
wyprowadzał jego nazwę od wielbłąda i lwa. Ponoć żywi się
tylko powietrzem.
- Cudak.
- Stąd często nazywamy go: wiatrożyłem.
- Nieprawdopodobny stwór.
- No tak... ale chyba księżniczka nie zaszczyciła mej naukowej
pustelni, aby rozmawiać o gadach.
- Nie, masz rację mistrzu Montefiore. Chciałam zapytać o zdrowie
mego ojca.
- Książę ma swoje lata... podagra... i serce... nerwy... Nie chce
stosować się do mojej kuracji. Jeśli tak mogę powiedzieć: bardzo
uparty pacjent. Myśli, że zdrowiem da się szafować, jak
Szwajcarami lub ludźmi, jak ten... d’ Perugia.
- Choć wyrwał mnie z rąk Gaetaniego, to boję się tego człowieka.
Mistrz Montefiore bacznie obserwował swego pięknego gościa. I na
niego wrażenie robiła uroda księżniczki. Zresztą nie wierzył,
by był ktoś, kto nie ulegałby jej magii. Może potrafił ważyć
różne mikstury, kremy, mieszać zioła, ale czym była jego wiedza
wobec jej piękna.
- D’ Perugia, to kondotier. Z gatunku tych najokrutniejszych. Za
pieniądze lub ich brak potrafi skoczyć do gardła swego
dobroczyńcy, obrócić w perzynę pół Italii, zadrzeć nawet z
samym szatanem czy papieżem, co często na... jedno... wychodzi...-
spuścił oczy. Trochę się zagalopował w swoich sądach. Ale
księżniczka nie zareagowała. Zwróciła uwagę na potężną kość
leżącą tuż przy wygasłym kominku.
-
To kość basilianum
magnus- pospieszył
z wyjaśnieniem.- Kupiłem ją w Neapolu.
- Drogi zakup?
- Nie pytaj pani. To afrodyzjak znany dawno Arabom. Sproszkowany
przynosi ulgę w czasie zimnych potów, dodany do wina rozpala
zmysły, przedawkowany prowadzi do szaleństwa lub nawet śmierci...
- Czy mój ojciec umiera?
-
Każdego Pan powoła do siebie. O nikim nie zapomni. Nawet o nas. Jak
powiadał Lukrecjusz: mors
immortalis (nieśmiertelna śmierć!
- Wiem – w głosie Chiary można było wyczuć zniecierpliwienie.
– Ale, co z moim ojcem? Mam się bać, gotować na najgorsze?...
- Książę ma kolejny atak podagry, ale widzę też zaczątki
puchliny wodnej...
- Mów jaśniej!
- Wkrótce przestanie chodzić. O ile nie uczynią się na goleniach
czyraki... może wdać się gangrena... a wtedy... Ale bądźmy,
pani, dobrej myśli.
Chiara poznała prawdę, której do teraz tylko domyślała się.
Obróciła się na pięcie i wyszła.
Żeby dostać się do pracowni Lorenza musiała wyjść na zewnątrz,
przejść dziedziniec i znaleźć się w lewym skrzydle zamku. Rzadko
czyniła to sama. Raczej tylko pod osłoną mroku. Znała też
tajemne przejście, z którego dwa razy korzystała. Ciągnęło się
pod dziedzińcem i prowadziło niemal do drzwi pracowni.
Nacisnęła klamkę. Lorenzo stał przy sztaludze. Młoda
dziewczyna i dwóch nagich chłopców pozowało mu do szkicu obrazu.
Dziewczyna na widok wchodzącej zakryła swe piersi. Chłopcy nie
robili sobie nic ze swej nagości. Bezwstydnie uśmiechali się do
siebie.
- Nie przeszkadzam?
Lorenzo poruszył się nerwowo. Nie znał przyczyny zmieszania
modelki i niefrasobliwości malowanych cherubinków. Na widok Chiary
rozpogodził zachmurzone czoło.
- To ty pani?
- Przechodziłam... I...
Lorenzo klasnął w dłonie.
- Na dziś koniec! Ubierzcie się i przyjdźcie jutro... Tak jak
dziś. Tylko nie spóźnijcie się.
Dziewczyna jakby z żalem nasuwała na nagie ramiona swą płócienną
tunikę. Piersi drgały jej pożądliwością. Zmierzyła wzrokiem
księżniczkę, jakby ta wydzierała jej z dłoni piękny kwiat. Usta
wyrażały żal za chwilą, której nie było, a po której może
wiele sobie obiecywał. Cherubinki rozbiegły się szukając
porzuconych w nieładzie swoich rzeczy.
- Chyba wystraszyłam twoich artystów.
Wzrok dziewczyny pożądliwe spływał po włosach Chiary. Nic nie
powiedziała. Spięła swoje, podniosła z ziemi szkarłatną chustę
i wyszła bez słowa.
- Piękna!- zawyrokowała Chiara.
- Dziecko jeszcze...
- Rzekłabym rozkwitająca kobieta. Ponętne usta, dzikie
spojrzenie... Kolejna Bianca Sacco?
- Zazdrość, Chiaro? To poniżej twej godności!
Lubił, kiedy złościła się. Oczy zwężały się drapieżnie, a
usta stawały nadąsaną twierdzą nie do zdobycia. Czekał chwili,
kiedy wypomni mu słabość względem Bianci. Właśnie nadeszła?
- Bianca...
- Wiem!- przerwała mu. Usiadła okrakiem na krześle. Nie patrzyła
na niego. Widok w oknie był bardziej ujmujący, niż jego ewentualne
umizgi.- Urodziła twoje dzieci...
- To nic nie znaczy!
- Doprawdy? Kolejne italskie bękartciątka? Oddasz je na wychowanie
miejskiej hołoty czy już podrzuciłeś pod drzwi klaryskom? To się
matka Benvenutta ucieszy!- klasnęła w dłonie.
Lorenzo wiedział, że zasługuje na tą słowną chłostę. Jego
zażyłość z uroczą panną Sacco była powszechnie wiadoma. I
Chiara nie mogła by zaprzeczyć, że o niej nie słyszała. Maria
Magdalena z „Ukrzyżowania” miała jej rysy. Pozwalała mu na ten
romans. Był niemal ich tarczą wobec świata. Ale wiadomość
poczęciu dziewczynek zdruzgotała nią, choć pozornie zachowywała
do tego dystans i obojętność. Ale tak nie było. Jej kobieca duma
doznała upokorzenia.
Wyciągnęła swój sztylecik i pociągnęła płazem po jego kroczu.
- Nie uważasz, że należałoby ci... to... i... owo... obciąć?
- Chiaro!- próbował bagatelizować zagrożenie.
- Kiedy chrzciny?!- palący rumieniec dodawał uroku jej twarzy.-
Będę zaproszona?!
Lorenzo ujął ją za ramiona. Próbował spojrzeć jej w oczy.
- Puść!
Ale
on nie myślał tego robić. Przytulił się do niej. Upuściła swój
zdobny sztylecik. Czuł, jak drży. Podniosła na niego swe piękne,
niebieskie oczy. To był jednak dreszcz zachwytu! Jego wargi
rozchyliły się. Szukały jej ust. Chwilę wzbraniała się, ale
uczucie i pożądanie okazało się silniejsze od wspomnienia Bianci
i jej córek...
Wtulił
się w nią. Jej ciało było na tą chwilę zimną bryłą lodu. Ale
jego płomień topił w niej gniew. Z każdym pocałunkiem spięte
ciało nabierało blasku. Poddawało się jego pieszczotom. Z każdą
chwilą stawały się one bardziej zachłanne. Niewinny pocałunek
zamieniał się w natarczywe żądanie odpowiedzi z jej strony. Jego
usta zdobywały jej usta, szyję, uszu, plątały się w burzy
włosów. Jej zimne dłonie na jego karku, rozpinające najpierw jego
koszulę, a później pełznące w kierunku zakamarków jego ciała –
były jak preludium, które stawało się faktem.
Istnieli!
Tylko ona i on. Nie potrafił zapanować nad chwilą, którą teraz
byli. Pieścił jej cudowne piersi z delikatnością godną
rzeźbiarza, który wydobywszy z marmuru kształt gładził
ostatecznie zimny kamień nadając mu duszę... Jej dusza należała
teraz do niego. Nie miał, co do tego najmniejszej wątpliwości.
Oddawała mu, to co natura stworzyła na tą jedną chwilę. Krok po
kroku odkrywali zachwyt samych siebie. Chiara wiła się wokół
niego, jak wąż. Język jej muskał jego ciało. Stawali się jedną
masą, jednym oddechem, jednym ruchem, który prowadził ich do
skraju ekstazy...
Nie
zwrócili uwagi na skrzypnięcie drzwi. Chiara siedział na nim i
powoli oddalała się do świata zmysłów. Wgryzała w jego
owłosione piersi i drapała do krwi jego nagie ramiona. Ktoś jednak
stał oparty o framugę drzwi. Chiara dostrzegła wykrzywioną
grymasem twarz, która odbiła się w lustrze. Krzyknęła i opadła
koło Lorenza.
-
Brawo! Brawo! Brawo!
Usłyszeli
oboje. Lorenzo poderwał się, szybko narzucając na nagie ciało
pled. W drzwiach stał Cosimo d’ Perugia.
- A
to się książę ucieszy, że mu się córka kurwi z byle malarzyną!
Brawo!...
Lorenzo rzucił się w jego kierunku. Kondotier uchylił się w bok i ten
całym impetem trafił w próżnię. Uderzył w ścianę i osunął
na posadzkę. Cosimo z radości zarechotał. Chiara próbowała się
okryć...
-
Nie tak prędko, panienko!- doskoczył do niej i zuchwale patrzył na
bezbronne ciało.- Chyba to, co byle śmieć może mieć, to wybawca
powinien dostać w nadmiarze!
-
Precz!- syknęła i z całą mocą niewieściej złości odepchnęła
jego rękę.
Ale
on nie myślał o rezygnacji z łupu, który tak wytwornie dostawał
na talerzu. Musiałby być głupcem, gdyby nie skorzystał z takiej
okazji...
-
Mój ojciec... każe cię po... powiesić...
-
Jeszcze będziesz skomleć o więcej, książęca... suko!
Pchnął
ją na łoże.
(c. d. n.)
