historia i ja: SB

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą SB. Pokaż wszystkie posty

wtorek, marca 19, 2024

...na 43-cią rocznicę bydgoskiego marca - 19 III 1981 r.

Dla wielu osób, to po prostu... śmieci! Dla wielu osób, to po prostu szpargały po dziadku, ojcu, nic nie warte pożółkłe badziewie! Niestety podobne myślenie prowadzi do wyrzucania na śmieci, użycia jako podpałki tego wszystkiego, co skupiało uwagę poprzedniego pokolenia czy pokoleń w burzliwych latach 1980-1981. Tak być nie powinno. Ale często (bardzo) t a k jest. Niech moi rówieśnicy (rocznik 1963) sami odpowiedzą sobie na pytanie: a co ja zachowałem z tego okresu, kiedy miałem -naście lat i od wolności szumiało mi w głowie? O ile mamy poczucie wartości minionego czasu, zapleśniałej prawdy, nie chcianych bohaterów, to gromadzimy, ba! ukrywamy przed żoną czy nadgorliwym potomstwem, aby jednak nie nastąpił finał w kuble na śmieci. Że się z nas śmieją, że dziadek i ojciec zbiera śmieci? Trudno. Kiedy ci, którzy tak mówią i zachowują się za kilka lat otrzeźwieją, do rozumu jakiegoś dojdą, to będzie już za późno. Wielki Norwid pisał, cytuję z pamięci: "Syn minie pismo, lecz ty spomnisz wnuku".

czwartek, lutego 15, 2024

Księdza Tadeusza Isakowicza-Zeleskiego głos bezcennie stracony

"Dnia 8 października 2005 roku, kiedy po raz pierwszy przekroczyłem próg archiwum IPN w Wieliczce, długo nie zapomnę. Zapoznanie się z zachowanymi materiałami było doświadczeniem porażającym [...]. Najgorsze było odkrycie, że wśród wielu wspaniałych i gorliwych kapłanów archidiecezji krakowskiej, w tym osób, które znałem i ceniłem, znaleźli się w czasach PRL-u także tajni współpracownicy SB" - ośmielił się napisać i opublikować kilkanaście lat temu ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski (1956-2024). [1] Niestety ten ważny głos prawdy, rozsądku, uczciwości i prawości zgasł bezpowrotnie 9 stycznia. Smutne, że ten, który odważył się obnażyć grzech i nieprawości Kościoła był przez ten sam Kościół dyskryminowany. Trafił na beton, którego symbolem stał się m. in. arcybiskup krakowski ksiądz Stanisław Dziwisz (rocznik 1939). Nie zapominajmy, że to ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski był pierwszym, który zdobył się na taki heroizm. Dla wielu stał się synonimem walki o prawdę. Dla wielu stał się synonimem niegodziwca, który kalał własne gniazdo.

Ks. T. Isakowicz-Zaleski - 2013 - autor Jarosław Roland Kruk Wikipedia, licencja CC

środa, grudnia 16, 2020

Krwawy Grudzień...

To będzie pierwszy tego rodzaju odtwórczy zapis. Artykuł pt. "Krwawy grudzień '70" ukazał się równe dziesięć lat temu w miesięczniku "Wiadomości, Głosy, Rozmowy o Szkole" (nr 10/2010, s. 8-13), jaki wydawało Kujawsko-Pomorskie Centrum Edukacji Nauczycieli, których byłem współpracownikiem, jako doradca metodyzmy w latach 2006-2013. Dla potrzeb blogu dokonałem tu pewnych skrótów i zmian. Na pewno nie wpłynie to na jakość tekstu.

* * *

15 XII 1970 r. Biuro Polityczne KC PZPR, m. in. Wł. Gomułka, premier J. Cyrankiewicz, marszałek M. Spychalski, generał W. Jaruzelski pod wpływem napływających z Wybrzeża meldunków podjęło decyzję brzemienną w skutkach: "Wydać rozkaz do MO i wojska pozwalający na użycie broni w przypadkach podpalenia lub niszczenia obiektów, atakowania MO, niebezpieczeństwa dla życia ludzkiego". Nikt z towarzyszy nie zaprotestował! Kilka miesięcy później towarzysz Wiesław uświadamiał niezorientowanych (czytaj: obarczających I sekretarza KC PZPR odpowiedzialnością): "Nie odpowiada prawdzie, jakoby decyzja o użyciu broni został podjęta jednoosobowo, przeze mnie. Decyzja ta została podjęta kolektywnie [...]". Nic nie zmienia faktu, że tam był i tam decydował. Krew miała płynąć m. in. ulicami Gdańska i Gdyni!

niedziela, sierpnia 30, 2020

Był sierpień... - odcinek 8

Andrzej Kołodziej - domena publiczna

W cieniu Sierpnia '80 pozostaje, tak mi się zdaje, to co działo się w GDYNI! Proszę sprawdzić wśród znajomych, co wiedzą o tym, jak strajk przebiegał w Stoczni im. Komuny Paryskiej (cytowanych tekstach jako SKP). Proste pytanie: kim był Andrzej KOŁODZIEJ (rocznik 1959) czy ksiądz Hilary JASTAK (1914-2000)? Wszystkim dostępna wolna encyklopedia podpowiada o tym pierwszym: "15 sierpnia 1980, w pierwszy dzień pracy w Stoczni im. Komuny Paryskiej był współorganizatorem strajku i w ten sam dzień został przewodniczącym Komitetu Strajkowego. Na skutek jego zdecydowanej postawy nie doszło do wygaszenia strajków na Wybrzeżu"*.
Oto swoiste kalendarium strajkowych dni. Oczywiście wybranych epizodów, które i tak powinny przedstawić dramatyczny przebieg tamtych wyjątkowych dni. Wszystko tu jest cytatem z pracy, do której odsyłam (patrz przypis)**:

wtorek, lipca 23, 2019

Przeczytania... (313) Aleksandra Szyłło "Godzina wychowawcza. Rozmowy o polskiej szkole" (Wydawnictwo Czarne)

...w czas wakacji t a k i temat? A dlaczego nie? Rzadkością jest, że Wydawnictwo Czarne zgodziło się wysłać mi książkę z 2017 r. A to skutek, tego, że przypomniało ją na swoim FB. Wcześniej nikt mnie ani nie zainteresował skutkiem pracy pani Aleksandry Szyłło, ani nie miałem wiedzy, że "Godzina wychowawcza. Rozmowy o polskiej szkole" w ogóle się ukazały. Jestem czynnym zawodowo belfrem od 1 września 1984 r. Tak, za kilka tygodni stuknie mi XXXV-lecie pracy twórczej. Nie będzie czerwonych dywanów, listów i orderów od władz. Zaliczę kolejną tzw. jubileuszówkę. Należy mi się, jak psu miska, albo po prost: należny mi się i już, jak zawyrokowałaby pani eks-premier.

poniedziałek, października 17, 2016

Myśli wygrzebane (68) Adam Michnik

Wpisując kolejny numer tego cyklu zaskoczyło mnie: 68. T a k i zbieg okoliczności wobec jednego z najważniejszych Ludzi Marca? "Wśród «komandosów» nie brakowało indywidualności, chyba jednak najbardziej wyróżniał się student historii Adam Michnik. [...] «Komandosi» byli znani jako tzw. raczkujący rewizjoniści, czyli młodociani heretycy marksizmu" - cytuję prof. Karol Modzelewskiego*. To nie może być przypadek! Znam ludzi, którzy są zdania, że takowe po prostu nie istnieją. Najchętniej przypisaliby to "spotkanie" ingerencji Sił Wyższych (bez względu jakbyśmy ich nie nazwali). Adam Michnik dziś, 17 października, kończy LXX lat. Dostojny jubileusz. Drzewiej niewielu mogło takowym pochwalić się. W mojej familii, w linii męskiej, przez ostatnie dwieście lat udało się to tylko jednemu memu przodkowi...

środa, lipca 15, 2015

Ostatni Ikar...

Ostatni Ikar wczoraj spadł

Tam za przylądkiem opadł na dno

Spokojnie słońce grzeje świat

Nie ma już takich, którzy pragną

XXX lat temu - 16 lipca 1975 r. o godzinie 15,56 runął samolot An-2 SP-WKW pilotowany przez Dionizego BIELAŃSKIEGO. Co w tym wyjątkowego? Los tego heroicznego pilota jest zaprzeczeniem upartego udowadniania, szczególnie młodszemu pokoleniu, jak to za komuny było dobrze!... Nie mogło być dobrze, skoro ludzie, jak nasz Bohater porywali się na desperackie kroki. Niektórzy ocierali się nieomal o... terroryzm lotniczy chcąc tylko godnie żyć, oddychać prawdziwym wolnym powietrzem, nie być ofiarą inwigilacji Służby Bezpieczeństwa!...

Dionizy Bielański (1939-1975)

niedziela, lipca 05, 2015

Przeczytania... (46) - Mariusz Bechta "Pogrom czy odwet?" (Wydawnictwo ZYSK i S-KA)

Kiedyś, za tzw. komuny, nie wolno było nawet pisnąć, że członek rodziny "był w lesie" po 1944 r. Dla tych, którzy opanowali i sterroryzowali kraj w nowych granicach, "ci z lasu", to byli pospolici bandyci. Dziś, po latach zakłamania i opluwania, tych samych "leśnych ludzi" określamy jako "żołnierzy wyklętych". Nie, nie łudźmy się - nie dla wszystkich i nie dla każdego. Proszę przypomnieć sobie, jakie emocje towarzyszyły temu, kiedy śp. prezydent Lech A. Kaczyński odsłaniał obelisk poświęcony "Ogniowi" (Józefowi Kurasiowi). Mój kolega od lat zabiega w Tucholi o uczczeniu pamięci "Łupaszki" (Zygmunta Szyndzielarza) - opór! W końcu żyją potomkowie tych, którzy po 1944 r. "utrwalali władzę ludową" na tych ziemiach i dla nich sprawca egzekucji lub rekwizycji w tamtym okresie, to nadal pospolity bandyta. Dodam, że krewni piszącego te słowa walczyli o polskość Wileńszczyzny z sowieckim okupantem. Pozwalam sobie przeto zadedykować to pisanie braciom: Wacławowi i Rafałowi Maculewiczom z Łopoci. Pojmani i zesłani na Kołymę opuścili łagry po śmierci Stalina...

wtorek, marca 19, 2013

19 III 1981 r. - bydgoski marzec... czyli na krawędzi!

To był najgorętszy marzec w historii naszego miasta.

Wtedy wielu z nas chyba poczuło, co to znaczy znaleźć się w... oblężonym mieście lub oku cyklonu. Bydgoszcz przez kilkanaście dni była na ustach całego kraju, ba! pojawiała się na łamach prasy zachodniej. To był ten czas, kiedy kierowcy ówczesnego W.P.K. wyłączali silniki swoich autobusów i wskazywali na siedzącego mundurowego funkcjonariusza M. O. i oświadczali: „jeśli on nie wysiądzie, to ja nie jadę”. I Bogu winny, pod ciężarem zawistnych spojrzeń, opuszczał autobus. Siła była w tłumie (?), który skandował okrzyki na ówczesnej al. 1 Maja: „MO – gestapo! MO – gestapo!”.

Wszystko zaczęło się niewinnie, w 16 marca 1981 r., kiedy na gmachu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego przy ul. Dworcowej pojawił się transparent informujący o strajku okupacyjnym. Oto bydgoscy rolnicy (wśród nich był mój cioteczny dziadek, Kazimierz Poźniak z Więcborka) upomnieli się o prawo do tworzenia rolniczych struktur NSZZ „Solidarność”. Oto pękało kolejne ogniwo egzystencji PRL-u! Robotnicy wyrazili swój sprzeciw już latem 1980 r. Rolnicy nie zostali w tyle. Nie udało się przeciwstawić tych warstw sobie! Zajęcie budynku ZSL stanowiło pierwszy krok. Nikt nie mógł przewidzieć eskalacji wydarzeń. Dzień później komitet strajkowy ogłosił się Ogólnopolskim Komitetem Strajkowym NSZZ RI „Solidarność”. Tego samego dnia wiceminister Spraw Wewnętrznych towarzysz generał Bogusław Stachura „...poprosił szefa Sztabu Generalnego WP, gen Siwickiego [zmarł 11 marca br. - przyp. K.N.], o umożliwienie zakwaterowania 1300 funkcjonariuszy MO w jednostkach wojskowych na terenie Bydgoszczy”.Oczywiście prośbę spełniono. Czarne chmury już zaczęły się zbierać... Nie wolno zapominać, że w tym samym czasie w Polsce i „bratnich krajach sąsiedzkich” rozpoczęły się manewry wojsk Układu Warszawskiego pod kryptonimem „Sojuz-81”. Towarzysz generał Wojciech Jaruzelski ciekawie skwitował zbieżność tych wydarzeń: „Czy więc skrajna lekkomyślność, czy jakieś nieczyste moce?