historia i ja: historia Rosji XIX w.

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą historia Rosji XIX w.. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, lipca 29, 2019

Paleta (XLVII) Iwan Ajwazowski / Иван Константинович Айвазовский

Ten artystyczny plik czekał na otwarcie bardzo, bardzo długo. Marynistyka nie jest moją dziedziną sztuki, która mnie zdobywa. A jednak. Płótna Iwana Ajwazowskiego / Иванa Константиновичa Айвазовского (1817-1900) zrobiły na mnie wrażenie. Na tyle, że plik powstał. Teraz do niego wracam. Bo takie były moje skojarzenia, kiedy TVN pokazał wstępne wyniki wyborów. Jakie? Burza, sztorm, rozbity żaglowiec i grupka uchodzących z pokładu na chybotliwej szalupie. Tak się czuję od Dnia Matki.

piątek, sierpnia 17, 2018

Przeczytania... (276) Lew Tołstoj "Wojna i pokój" tom III i IV (Wydawnictwo Zysk i S-ka)

Trochę wody w Brdzie upłynęło do Wisły, nim do moich rąk trafił tom III z IV "Wojny i pokoju" Lwa Tołstoja, w tłumaczeniu Andrzeja Stawara, Wydawnictwa Zysk i S-ka. A do publikacji tego "Przeczytania..." - też. Mea culpa!... "Oto dalszy ciąg imponującego dzieła Lwa Tołstoja. W III tomie tej rosyjskiej epopei narodowej wojska napoleońskie nieuchronnie zbliżają się do Rosji, aż w końcu Francuzi wkraczają do Moskwy. Tom IV to przede wszystkim spiski i zamachy, bitwa pod Borodino, klęska Napoleona oraz finały wielkich historii miłosnych. Mimo wojennej zawieruchy życie musi toczyć się dalej" - to rekomendacja zwartości przeszło ośmiuset stron. Cóż ja wobec tego, co tu znajdujemy mogę jeszcze napisać? Brać się za bary z Wielką Literaturą? Co ja wariat? Сумасшедший?

środa, czerwca 27, 2018

155-ta rocznica śmierci Zygmunta Sierakowskiego - Wilno 27 VI 1863 r.

"Zapatrzony w idee rewolucyjne, wierzył, że w Rosji można wzniecić wojnę chłopską, i sądził, że powodzenie powstania jest możliwe. Niestety, przyszłość pokazała, jak płonne były te nadzieje" - tak oceniają Zygmunta Sierakowskiego (1827-1863) współcześni historycy litewscy*. Kiedy przed laty byłem z Córką w Wilnie musiałem Ją zabrać na plac Łukiski / lit. Lukiškių aikštė. Uważałem to za swój obowiązek. To tam w 1863 r. kat Litwy Michaił Murawiow (1796-1866) bezwzględnie egzekwował niesubordynację zbuntowanych Polaków i Litwinów. Car-reformator Aleksander II (1855-1881) nie miał złudzeń, co do mianowanego generała gubernatora, pisał do brata wielkiego księcia Konstantego Mikołajewicza (1827-1892): „Ty znajesz, czto ja k jego licznosti nikogda nie imieł bolszoj simpatii, no ja dołżen otdat’ jemu połnuju sprawiedliwost’, czto w samoje korotkoje wriemja on umieł dat sowsiem drugoj poworot diełu”**. Spuszczony z łańcucha pognał na Litwę, aby siać śmierć i zniszczenie! Od 26 maja 1863 r. nastał czas zgrozy...

sobota, czerwca 02, 2018

Przeczytania... (268) Douglas Smith "Rasputin. Wiara, władza i zmierzch dynastii Romanowów" (Wydawnictwo Literackie)

Rasputin. Dla moich rówieśników (tj. 50+) droga do dochodzenia kim był ów raczej zaliczała się do dość pokrętnych. Prędzej do uszu naszych wpadł refren piosenki zespołu "Bony M.". Później było kino (w moim przypadku film "Agonia" w reż. Elema Klimowa z 1981 r., w roli głównej Aleksiej Pietrienko), a dopiero później poważniejsza literatura (w moim przypadku "Obalenie caratu" prof. Ludwika Bazylowa) i ta bardziej podkasana (jak "Święty demon Rasputin i kobiety" René Fülöp Millera). Nie wiem, jak zakwalifikować pracę Andrew Cooka "Zabić Rasputina". Po co ja o tym tak rozciągle dywaguję? Proste: chodzi o to, że sięgam teraz po tom bardzo obszerny, opasły. I nie chodzi o sezonowe zainteresowanie tematem, co starałem się ujawnić. Wydawnictwo Literackie funduje nam ucztę: Douglas Smith "Rasputin. Wiara, władza i zmierzch dynastii Romanowów", w tłumaczeniu Łukasza Müllera i Michała Romanka.

Strony