historia i ja: UB

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą UB. Pokaż wszystkie posty

niedziela, listopada 03, 2019

Nekropolie - wizyta 32 - Cmentarz Garnizonowy w Gdańsku

Nie wiedziałem, że odwiedzę Cmentarz Garnizonowy w Gdańsku. Po prawdzie nie wiedziałem o jego istnieniu. Zrozumiałe, że nie mogłem tym samym planować jego odwiedzenia. A jednak stało się. Była sobota, 27 lipca tego roku. Celem mojej samotnej eskapady był m. in. Cmentarz Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich. Tak, to jemu poświęciłem odcinek 29 tego cyklu. Kierowca taksówki, który mnie przywiózł w to miejsce nawet słowem nie zdradził, że obok jest właśnie Cmentarz Garnizonowy. Na szczęście każdy cmentarz zawsze wzbudza mą ciekawość. Tak było też tym razem. I ze zrozumiałych względów przekroczyłem jego bramę. Otwierały się przede mną kolejne karty historii.

środa, lutego 28, 2018

Przeczytania... (252) Piotr Zychowicz "Skazy na pancerzach. Czarne karty epopei Żołnierzy Wyklętych" (Dom Wydawniczy Rebis)

To nie przypadek, że odcinek 252 tego cyklu ukazuje się dziś, na dzień przed 1 marca. To Narodowy Dzień Pamięci "Żołnierzy Wyklętych". Można zarzucić, że prowokacyjnie sięgam po kolejną już książkę Piotra Zychowicza. Ostatnio (w rozmowie pomiędzy profesorami A. Dudkiem i R. Bugajem, prowadziła ją J. Pochanke w TVN) usłyszałem, że to czołowy prawicowy historyk młodego pokolenia? Wskazywałem na ten fakt przy okazji omawiania "Niemców...". Czemu do tego wracam? Bo zastanawia mnie dlaczego pan Piotr Zychowicz napisał książkę taka, jak "Skazy na pancerzach". Podtytuł dopowiada, że nie będzie to wygadana w treści lektura: "Czarne karty epopei Żołnierzy Wyklętych". Apologeci krwawej (i kontrowersyjnej) epoki po zakończeniu II wojny światowej mogą wyciągnąć przeciwko Domowi Wydawniczemu Rebis bardzo ciężkie działa. Książka sama w sobie jest prowokacją? Ma rzucać cień na odzyskiwanych z takim mozołem bohaterów? Prawda jednak zaboli. Autor na własne życzenia wkłada kij w mrowisko? Jest nad czym się zastanawiać. Mamy na to blisko czterysta stron.

niedziela, lutego 11, 2018

Przeczytania (250) Angelika Kuźniak, Ewelina Karpacz-Oboładze "Krótka historia o długiej miłości" (Wydawncitwo Znak)

"Walentynki to doskonała okazja, by przypomnieć historię dwojga ludzi, których uczucie zaskoczyło w najmniej oczekiwanym momencie i miejscu - w stalinowskim więzieniu. Tam poznali się o pobrali Wiesława i Jerzy Śmiechowscy" - taką rekomendację mogliśmy przeczytać w mailu i dołączonym do książki liście od pani Aleksandry Parzyszek. Dalej czytamy m. in.: "Pierwszy raz – bez krat, siatek i zasuw – zobaczyli się na swoim ślubie. Mała i Ju to pseudonimy konspiracyjne Wiesławy Pajdak i Jerzego Śmiechowskiego – dwojga żołnierzy Polski Podziemnej walczących z niemieckim okupantem. Za działalność niepodległościową po II wojnie światowej zostali skazani na lata stalinowskiego więzienia. Tam właśnie się w sobie zakochali". To chyba stosowna rekomendacja, aby sięgnąć po książkę duetu pisarskiego Angelika Kuźniak i Ewelina Karpacz-Obołodze "Krótka historia o długiej miłości" (Wydawnictwa Znak). W księgarniach premiera 14 lutego, w moich rękach już od kilku dni. Nie ukrywam, że bardzo jestem z tego powodu zadowolony.

środa, marca 01, 2017

Płk Stanisław Wałach «Zdzich» - człowiek, który ścigał "Ognia"

Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”. 1 marca. Sejm ogłosi jego obchodzenie dnia 3 lutego 2011 r.: "W hołdzie «Żołnierzom Wyklętym» - bohaterom antykomunistycznego podziemia, którzy w obronie niepodległego bytu Państwa Polskiego, walcząc o prawo do samostanowienia i urzeczywistnienia dążeń demokratycznych społeczeństwa polskiego, z bronią w ręku, jak i w inny sposób, przeciwstawili się sowieckiej agresji i narzuconemu siłą reżimowi komunistycznemu - stanowi się, co następuje [...]". Ustawa liczy sobie raptem trzy artykuły:

"Art. 1 Dzień 1 marca ustanawia się Narodowym Dniem Pamięci «Żołnierzy Wyklętych».

Art. 2 Narodowy Dzień Pamięci «Żołnierzy Wyklętych» jest świętem państwowym.

Art. 3 Ustawa wchodzi w życie w dniu ogłoszenia". Podpisał ją prezydent Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Bronisław Komorowski (nikt nie odbiera zasług poprzednikowi, śp. Lechowi A. Kaczyńskiemu, który czynił starania w ustanowieniu tego święta)

wtorek, marca 01, 2016

Smakownie Bydgoszczy... (32) - podporucznik Leszek Biały

1 marca. Narodowy Dzień Pamięci "Żołnierzy Wyklętych". Nie łudźmy się dla wielu to cały czas... pospolici bandyci! Wołowej skóry nie starczyłoby, aby opisać starania znajomego, aby w Tucholi postawić obelisk poświęcony pamięci majora Zygmunta Szendzielarza, osławionego „Łupaszki”, legendarnego dowódcy 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej. 55. rocznica mordu na tym bohaterze i obrońcy Kresów (wileńskich) minęła 8 lutego.

Okazuje się, że trzeba wiele starań, aby przywrócić pamięci ślady po "Żołnierzach Wyklętych". Na bydgoskim gruncie tą mozolne pracę wykonuje m. in. pani doktor Alicja Paczoska-Hauke z Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Bydgoszczy. Nie zapominajmy (w ferworze obecnie ciskanych oskarżeń i podejrzeń), jak wiele publikacji na temat "Żołnierzy Wyklętych" ukazało się dzięki staraniom IPN-u.

sobota, czerwca 29, 2013

Poznański krzyk wolności - 28 VI 1956 r. - czarny czwartek - cz. II

„Zwierają się, zwierają w proteście szeregi,

Gdy o godność chodzi – apeli nie trzeba.

Cierpliwość mas ludzkich rozlana po brzegi

Więc masy żądają: «Wolności i chleba!»

«Wolności i chleba!», « Prawa i Godności!»

Maszerują tłumy pod czerwonym niebem,

Pod pomnik Wieszcza i piewcy wolności,

Wkrótce pierwsze strzały zmieszają się z chlebem!”

Czytamy w wierszu Konrada Doberschuetza „Gdy o godność chodzi...”. O tych samych miejscach wspominał uczestnik walk Michał Gerwel: „...silne wrażenie wywarł na mnie pl. Stalina (Mickiewicza), gdzie pędzące czołgi powywracały krawężniki i starowały płyty chodnikowe. Wcześniej widzieliśmy kilka przewróconych tramwajów i powalone słupy trakcji elektrycznej”. Kilka chwil wcześniej był świadkiem, jak czołg rozjechał piętnastoletniego Leona Kluję!

Śmiem twierdzić, że gdybyśmy przeczytali tą i poniżej cytowaną relację wielu słuchaczy odpowiedziałoby: powstanie!... powstanie warszawskie!... Poznań naprawdę przypominał pole bitwy. Ten sam świadek wspominał o przelatujących „nad dachami MIG-15. Na wysokości kościoła św. Marcina jeden z przechodniów położył się na ulicy ze strachu”. A dalej: „Ulicami krążyły bojowe wozy piechoty. Żołnierze trzymali palce na spustach karabinów maszynowych”. To Poznań – roku 1956! Nie wolno zapominać!

piątek, czerwca 28, 2013

Poznański krzyk wolności - 28 VI 1956 r. - czarny czwartek - cz. I

„Strajk strajkiem,

manifestacja manifestacją,

ale żeby Polak strzelał do Polaka,

to już bardzo źle.”

Mieczysław Kurowski

„Myśmy się tego nie spodziewali – wspominała Janina Bączkiewicz.- szliśmy z gołymi rękami, oprócz transparentów i sztandarów narodowych nie mieliśmy nic na swoją obronę. Spadło to na nas jak grom z jasnego nieba”. Karabiny, czołgi i samoloty przeciwko zbuntowanej klasie robotniczej? Ta miała już dość absurdalnych norm pracy, obniżania płacy, obcinania premii. Minione jedenaście lat postawiło pod znakiem zapytania zaufanie wobec władzy, która utożsamiana była z Polską Zjednoczoną Partią Robotniczą! Oczywiście wszyscy historycy wskazują na przyczyny ekonomiczne. Jerzy Eisler pisząc o przyczynach poznańskiego czerwca napisał m. in.: „...ważne było poczucie braku społecznej sprawiedliwości głęboko zakorzenionej wśród wielu robotników. System, który przynajmniej w sferze werbalnej głosił zasady równości ludzi i sprawiedliwości społecznej, w praktyce dnia codziennego wielokrotnie zaprzeczał tym ideom”. Jako swoiste memento czytamy dalej w relacji J. Bączkiewicz: „...przy mnie została zastrzelona jakaś robotnica – na moich oczach. Pamiętam jej wygląd: taką biedną spódnicę miała roboczą, bluzę też roboczą, chustę pod szyją przewiązaną. Najgorsze, że z nami szło dziecko (bardzo dużo dzieci szło po bokach, ale razem z pochodem), taki chłopczyk, może miał jedenaście lat, ciemny blondynek, i on też został zabity.” Dalej dodała: „...byłam w piekle, w tym najgorszym ogniu”.

niedziela, czerwca 16, 2013

Spotkanie z Pegazem - 4 - Miron Białoszewski - Mój testament śpiący

17 czerwca, mija XXX rocznica! Śmierć każdego poety, to wielka strata. To jakby aniołom wydzierać pióra ze skrzydeł. Miał zaledwie 61 lat. Serce nie zdzierżyło kolejnego zawału!... Miron Białoszewski - poeta i prozaik. Tu witam Go, jako tego pierwszego. Na prozę przyjdzie czas. Dla większości odbiorców Jego pisarstwa, to autor poruszającego "Pamiętnika z powstania warszawskiego". On tam był! On je przeżył!

Kiedy tylko przeglądam książkę Tadeusza Sobolewskiego "Człowiek Miron" poznajemy bardzo skomplikowaną psychikę, ciekawego człowieka, nietuzinkową osobowość. Nie chcę tu cytować metrów wypowiedzi. Kluczem dla poznania Białoszewskiego chyba stają się słowa Sørena Aabyego Kierkegaarda: "Poeta nie umie nic uczynić (...), umie tylko podziwiać, miłować bohatera i cieszyć sie jego istnieniem. (...) Idzie za popędem serca, ale kiedy już znalazł to, czego szukał, wędruje wtedy od drzwi do drzwi każdego człowieka z pieśnią swą i oracją".