historia i ja: Akademia Sztuk Pięknych

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Akademia Sztuk Pięknych. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, października 13, 2025

Smakowanie Bydgoszczy - 107 - Mariola Wawrzusiak "Nasłuchiwanie"

Trzeba się spieszyć. Bydgoskie Biuro Wystaw Artystycznych otwiera dla nas świat wyobraźni i talentu pani Marioli Wawrzusiak. Powinienem dodać: pani profesor, bo to przecież wykładowczyni Akademii Sztuk Pięknych im. J. Matejki w Krakowie. Gdzie tu pośpiech? Wystawa tylko do 26 października.

To było oczarowanie od pierwszego spojrzenia! Nie spodziewałam się podobnych doznań. Nie wiedziałem, że znajdziemy się w... stalowym świecie wyobraźni Artystki, o której nigdy wcześniej nie słyszałem.

Upiornie stało się, kiedy spojrzałem w oczy dzieł, które wypełniły piętro BWA. Sowy, nietoperze, mrówki - jak z innego wymiaru.

Dreszcze. Emocje. Podziw. Nawet nie odbierałem dzieł jako skutku... penetrowania przez Autorkę złomowisk. Na skupienie uwagi przyszło trochę później. Lepiej późno niż jeszcze później!

Cennym suplementem odbioru było oglądania filmu dokumentalnego o Artystce, z cudownie klimatyczną muzyką Michała Woźniaka. Pół godziny projekcji.

Zachwyt na 100 %. Nie pamiętam, kiedy ostatnio przekroczyłem próg bydgoskiego BWA. O ile kogoś świat stworzony przez panią Mariolę Wawrzusiak ujmie, to cudownie. Tych kilka kadrów ma być zachętą, zaproszeniem. Czasu coraz mniej. Wiem. Tym bardziej: do oglądania marsz!!!

Stalowym świat wart jest poznania. Że trąca trochę koszmarnością? Nic to. Takie brzmienie artystycznej wizji. Nic dodać nic ująć. Nie jestem krytykiem sztuki. Oglądam, widzę, odbieram sztukę i o swoich smakach odważam się pisać.

piątek, grudnia 22, 2023

Paleta - LXXIII - Stanisław Tondos

"Stanisław Tondos znany jest przede wszystkim jako malarz swego rodzinnego miasta Krakowa" - znajduję to zdanie na portalu Connaisseur Kraków. Salon Dzieł Sztuki. [1] Zupełny przypadek, że pisząc poprzedni odcinek cyklu trafiłem na urokliwe akwarela Królewskiego Miasta Krakowa. I jak z poprzednim bohaterem nigdy nie spotkałem się z malarstwem w wykonaniu Stanisława Tondosa (1854-1917). Tym bardziej mnie zainteresowało. Zatem w przyszłym roku przypadnie 170-ta rocznica urodzin Artysty. Wątpię, aby Sejm ogłosił rok 2024 tegoż imieniem. Mam nadzieję, że prawdziwi Krakusi znają tę kreskę i wiedzą kto nas zaprowadzi na urokliwy spacer.

Portret S. Tondosa w wykonaniu L. Wyczółkowskiego - domena publiczna

czwartek, listopada 16, 2023

Paleta - LXXII - Ludwik Gędłek

To kolejne, zupełne dla mnie odkrycie. Nigdy wcześniej ani nie trafiłem na te dzieła, ani nigdy nie wykorzystałem żadnych z nich reprodukcji. Nie wiem nawet, jak Ludwik Gędłek (1847-1904) wyglądał, bo nie mogę znaleźć żadnego portretu, autoportretu czy fotografii. Kilka podstawowych informacji z życia Artysty: urodził się w Krakowie w 1847 r., tam studiował w Akademii Sztuk Pięknych, był uczniem Władysława Łuszczkiewicza (1828-1900), kontynuował edukację w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu (Akademie der bildenden Künste Wien), gdzie ostatecznie osiadł na stałe, tam też zmarł w 1904 r.

niedziela, kwietnia 26, 2020

Paleta (XLVIII) Franciszek Żmurko

"Franciszek Żmurko – polski malarz salonowy. Tematyką jego obrazów były portrety, półakty, głowy kobiet, kompozycje antyczne, scenki egzotyczne, historyczne, religijne i symboliczne. Popularny głównie jako twórca aktów i zmysłowych portretów kobiecych, utrzymanych w ciepłym kolorycie" - czytamy w popularnej encyklopedii internetowej*. 9 października przypadnie 110-ta rocznica śmierci malarza.

Pamiętacie scenę z serialu "Kariera Nikodema Dyzmy", kiedy Dyzio Krzepicki oprowadza swego pryncypała po nowo urządzonym mieszkaniu i zachwala wystrój pokoi. Nad łóżkiem wisi obraz, akt: "Żmurko!" - słyszy Dyzma od swego sekretarza. No to mamy teraz niezaprzeczalną okazję spotkania z twórczością Franciszka Żmurki (1859-1910).

środa, października 31, 2018

Paleta (XLII) Jan Matejko

"Po południu tegoż dnia przybyłem znowu do pracowni; był bardzo zmieniony, chciał wyjść na schodki stojące koło obrazu, aby mógł dalej obraz malować, lecz nie miał siły; próbował, ręką się trzymał za poręcz, lecz wyjść nie zdołał"* - był 30 X 1893 r. 125 lat temu. Następnego dnia było już tylko gorzej: "...taki przedtem krzyk przeraźliwy, taki okropny z ust wydobywał się jego, że się patrzącym straszno robiło. Prawie się z tego na głowie włos jeżył. Trudno zapomnieć tego jęczenia. Krzyk był nadludzki, bo się zdawało, że z największego on gdzieś wychodził olbrzyma". Jan Matejko gasł. Miał 55. lat. Dokładnie tyle samo, co piszący te słowa. Oddał ducha Bogu 1 listopada, 125 lat temu.