historia i ja: A. Osiecka

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą A. Osiecka. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, kwietnia 05, 2021

Przeczytania (397) "Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze" (Wydawnictwo Agora)

"On - dystyngowany starszy pan, geniusz słowa, liryczny humorysta. Ona - piękna, młoda i trochę szalona. Jeremi Przybora i Agnieszka Osiecka. Rządzą wyobraźnią milionów wrażliwców" - tak ku nam pisze pani Magda Umer. Na okoliczność tych Dwojga. Należę do tego grona milionów wrażliwców. Chyba od zawsze? "Banialuki tu piszesz" - protestuje pan o sztucznym uśmiechu przechery. Nawet, kiedy nie mogłem wiedzieć, że to dzieło pani Agnieszki Osieckiej, to jak każdy malec lat 60-tych poznawałem II wojnę z pozycji pancernego ze znanego serialu. A czyja tam ballada stawiała nas prze ekranami telewizorów? w moim przypadku "Aladyna". "Deszcze niespokojne..." były na naszych ustach. A kto tęskniąc za pomidorkiem nie podśpiewywał "Adio pomidory..."? Dotyka mnie tylko stwierdzenie, jakie pojawiło się w pierwszym cytowanym zdaniu: starszy pan. Piszący ten blog jest blisko dekadę starszy od pana Jeremiego Przybory, kiedy w 1964 r. pisał do pani Agnieszki Osieckiej. Tak, wtedy w 1964 r. miałem niespełna roczek.

piątek, marca 15, 2019

Spotkanie z Pegazem (145) Wojciech Młynarski "Błędny rycerz"

15 marca 2017 r. - skończyło się życie. Odszedł Wojciech Młynarski (1941-2017). Jeden z Tytanów na moje drodze. Odkąd pamiętam Jego twórczość była przy mnie, ze mną, dla mnie. Pewnie wielu z mego pokolenia (rocznik 1963) może to o sobie napisać. Od zawsze był. Myślimy Młynarskim. Mówimy Młynarskim. C(z)ytujemy Młynarskiego. Czy to nie symboliczne, że od owego '63 r. rozpoczęła się artystyczna droga niezwykłego artysty?

"Wojciech Młynarski to jest moja zwycięska konkurencja. Można powiedzieć, że wyhodowałam węża na własnej piersi: kiedy pracowałam w radiu, zjawił się któregoś dnia chudy, ambitny chłopczyna i to ja sama, nie wiedząc co czynię, nagrałam pierwsza piosenkę tego chłopczyny" - wspominała Agnieszka Osiecka (1936-1997)*.

sobota, października 14, 2017

Smakowanie Bydgoszczy... (65) jesienny Myślęcinek

Tegoroczna jesień nie rozpieszcza nas. Bardzo skąpo obdarza nas słońcem i swą rdzawą urodą. Wciąż coś z nieba pada. Pod nogami kałuże. Bez parasola ani rusz. Odechciewa się. Tym bardziej sięgam po zdjęcia sprzed roku dotąd nie ujawniane, nie publikowane, nie pochwalone.

Oto znowu bydgoski Myślęcinek. niezwykła oaza. Niewiele trzeba, aby z centrum dostać się tutaj i ulec magiczności miejsca. Trzeba być z drewna, aby tego nie dostrzec.

środa, maja 17, 2017

Panienko Moja Nieprawdopodobna, czyli kilka urywków z listów na wyczerpanym papierze - ostatnie rozdanie...

Tak, jestem na 173 stronie "Listów na wyczerpanym papierze". Może nawet rozczaruję potencjalnych Czytelników (choć jestem zdania, że jeśli kto chciał dotrzeć do książki, to zrobił to może wcześniej, kiedy TU pojawiła się pierwsza odsłona "Panienki Mojej Nieprawdopodobnej..."), ale niewiele pozostało przed nami do poznania. Nie wiem z czego to wynika. Wygasł żar uczuć i załamała się epistolografia pomiędzy Agnieszką Osiecką, a Jeremim Przyborą. Mamy więc jakąś szczątkową korespondencję, jak mniemam, od 29 VI 1966 do14 I 1968. Kilka stron, mnóstwo zdjęć, faksymilia kartek i listów. Czy to znaczy, że czekają nas nudy? Nic bardziej mylnego. Tym bardziej, że ciekawym dodatkiem (ja się go tu nie tknę) są wiersze obojga o miłości...

Wiem, że lektura listów może być obrazoburcza. Wiem też, że jest i... inspirująca. Skoro się ją czyta, komentuje, utożsamia, czerpie wzorce (!), to chyba dobrze, że pozwolona nam zajrzeć za kulisy uczucia tych Dwojga Niezwykłych. Nie zmieniam zdania, jakie pojawiło się w moich "Przeczytaniach..." (odc. 213), bo uważam, że istnieje strefa każdego życia zaryglowana przed światem i tak powinno zostać. Jeśli jednak z lektury listów Osieckiej & Przybory miałoby wykwitnąć coś pouczającego, wychowawczego (wypełza ze mnie belfer?), to warto jadąc na wycieczkę obok wrzucanego misia w teczkę zabrać "Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy...". Powtórzę się (za każdym razem TO piszę): listy są prawdziwym odbiciem nas samych, uczuć, pragnień, zwątpień.

poniedziałek, maja 08, 2017

Przeczytania... (213) Krzysztof Masłoń "W pisarskim czyśćcu. Sylwetki dwudziestowiecznych pisarzy" (Wydawnictwo Zysk i S-ka)

"...idziesz nie swoją drogą. Nosisz się ze swoim ateizmem jak kura z jajem, a Ty wiesz, że jesteś marnym robakiem i za jednym skinieniem nie mówię Boga, bo Bóg takimi gówniarzami się nie zajmuje, ale Jego Mocy, a z ciebie dymek tylko pójdzie. [...] Mnie śmieszy, że byle chłystek powąchał trochę szkoły i myśli, że już świat opanował, a ja Wam wszystkim mówię, że Wy jesteście głupi. Co z tego, że trochę bazgrasz? Ale tracisz grunt pod nogami i pamiętaj, że wszyscy ci, co się starają Ciebie zepchnąć na bezdroża, będą się cieszyć, kiedy już zatracisz swoje «ja»" - tak pisał ojciec, Stanisław Borowski do swego syna Tadeusza (1922-1951). Cytat zapożyczam z książki Krzysztofa Masłonia pt. "W pisarskim czyśćcu. Sylwetki dwudziestowiecznych pisarzy" (Wydawnictwa Zysk i S-ka). No i mamy spotkanie z trzydziestoma dwoma pisarzami i poetami, z których część na pewno poznaliśmy, nazwiska wielu z nich odnajdziemy na tym blogu.

poniedziałek, lutego 13, 2017

Panienko Moja Nieprawdopodbna, czyli kilka urywków z listów na wyczerpanym papierze - AD 1965

14 lutego, Walentynki, prowokują, aby sięgnąć po raz kolejny do twórczości mistrza Jeremiego. Tak, wracamy do książki niezwykłej, której powstanie zawdzięczamy Magdzie Umer. Bo to ONA "ułożyła i opatrzyła przedmową i komentarzami" tom pt.: "Agnieszki Osieckiej do Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze". Wracamy do intymnego świata dwóch, nietuzinkowych wielkości. Chyba nikt nie ma , co do tego wątpliwości.

Pewnie, że strona etyczna, strona moralna może nas trochę hamować, kiedy chcemy pisać laurkę wobec TEJ konkretnej miłości. A nawet usłyszałbym słowo sprzeciwu, że się nie godzi! że to nie wychowawcze! że to rani uczucia innych! że nastawam na monolit prawny, jakim jest Dekalog! To wszystko prawda.

TA miłość nie powinna się był zdarzyć? A ja nie jestem TU od oceniania. Po prostu stwierdzam fakt historyczny: TO się zdarzyło. Mistrzowi Pióra zapałali do siebie ognistym uczuciem. I KROPKA!

Obiecałem powrót do "Listów na wyczerpanym papierze" dopiero w kwietniu? Dlatego, te fragmenty ograniczę do połowy marca roku 1965. Może wrócę do ciągu dalszego już 8 marca? Nie wiem. Trudno obiecywać.

Tym razem, co tęsknota (ON - w Polsce, ONA w Wielkiej Brytanii) robiła z NIMI...

Strony