historia i ja: Wellington

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wellington. Pokaż wszystkie posty

sobota, czerwca 20, 2015

Waterloo - magia rekonstrukcji (03) - ostatnia bitwa Cesarza

To nie będą tak piękne fotografie, jak te, które były ozdobą postu "Appomattox - magia rekonstrukcji" (9 stycznia 2015). Nie byłem na polu pod Waterloo. Nie korzystałem z podglądania żadnego innego portalu tematycznego. Nie udostępniłem sobie z tematycznego Facebooka. Siedziałem przed telewizorem! I starałem się pstrykać... Z jakim skutkiem? Oceńcie intencję, bo jakość nie stawia mnie w rzędzie godnych naśladowania?

piątek, czerwca 19, 2015

Hougoumont - 18 VI 1815 r. - Sir James Macdonell & English heroes

Obrona fermy Hougoumont przez Anglików pod dowództwem Jamesa Macdonella (1781-1857) wpisała się w historię batalii, jaką znamy pod nazwą W A T E R L O O . Rok wcześniej ten, który w tym miejscu zagrodził drogę cesarzowi Napoleonowi do Brukseli, Arthur Wellesley, 1. książę Wellington (1769-1852), zwiedzał te rubieże. Ilekroć myślę o tym epizodzie - nie tylko chcę sobie wyobrazić, jak ów przemierzał tamtejsze pola, ale zastanawiam się czy naprawdę myślał, że właśnie tu wyda ostatnią walkę francuskim orłom?
Literacki obraz obrony Hougoumont odnajdziemy w powieści Iaina Gale'a "Cztery czerwcowe dni", którą wydał Dom Wydawniczy REBIS (Poznań 2008). Postanowiłem wykorzystać prozę tego szkockiego pisarza, aby w 200 rocznicę bitwy pod Waterloo przypomnieć odwagę i determinację Anglików. Nie czarujmy się: większość z nas pewnie widziałaby się w szeregach Cesarza, a nie w czerwonych kubrakach... Swoją drogą ciekaw jestem ilu naszych rodaków, jako poddani JKM Fryderyka Wilhelma III Hohenzollerna, służyło wtedy pod pruską komendą?

czwartek, czerwca 18, 2015

Waterloo - ostatni dzień herosa - 18 VI 1815 r. / Waterloo - le dernier jour du héros - 18 juin 1815.

"Sire, wiele Ci zawdzięczam, ale największą łaską, jaką możesz uczynić dla mnie, jest pozostawienie mnie pułkownikiem mego pułku lansjerów, który mam nadzieje poprowadzić do zwycięstwa. Generał Damon właśnie powiedział mi, że zostałem mianowany generałem. Odmawiam tego stopnia. Niech wielki Napoleon mi wybaczy! Stopień pułkownika jest dla mnie wszystkim" - taki list skierował 17 VI 1815 r. do Napoleona pułkownik Jean-Baptiste Joseph Sourd (1775-1849). Swe bohaterstwo przypłacił sześcioma ranami (trzy cięcia szablą w jedną rękę) i amputacją kończyny. Nie mógł ze zrozumiałych względów służyć swemu Cesarzowi w decydującym starciu następnego dnia - pod Waterloo. Nie dość, że armia francuska traciła doskonałego dowódcę, to jeszcze przeciwko niej sprzysięgła się pogoda! "W decydującą noc z 17 na 18, wojsko musiało biwakować w śmierdzącym i dymiącym błocie, pośród rozmytych domów, bez schronienia i żywności" - wspominał jeden ze świadków roku 1815! Cesarz miał powiedzieć: "Czemuż nie mam mocy Jozuego, by choć na trzy godziny zatrzymać ruch Słońca?". Pogoda nie po raz pierwszy miała zadecydować o losach bitwy, narodów, Europy: "Zmęczenie ludzi, wyczerpanych złą pogodą - przypomina Jean Tulard - grzęźnięciem w błocie i brakiem zaopatrzenia, nie pozwalało Napoleonowi na dokonanie jakichkolwiek manewrów, zaś nasiąknięty wodą grunt zmusił go do odłożenia ataku na następny dzień, 18 czerwca w południe. W rezultacie opóźnienie to zgubiło Napoleona, pozwoliło bowiem Prusakom [...] pojawić się znienacka na polu bitwy i spowodować klęskę wojsk francuskich". Czyżby Cesarz zapomniał o tym, co kiedyś mówił: "Mogę stracić zwycięstwo, ale nigdy nie stracę ani minuty"?

Cesarz