środa, czerwca 14, 2017
Paleta (XXXII) Witold Piwnicki
"Skoczyło na nas ze dwa tysiące Tatarów, zaraz wszyscy a wszyscy, co
konie mieli, poczęli uciekać... Nie zostało nas, tylko jedenastu, a pan
hetman dwunasty, z panem kanclerzem (trzynastym). Szliśmy z nimi pieszo
na kilka strzelań z łuku, prosząc go, aby na konia wsiadł i równo z
drugimi uchodził. Nie chciał tego uczynić, mówiąc te słowa:
- Nie wsiędę, miło mi przy was umierać. Niech pan Bóg nade mną wyrok swój, który uczynił, skończy"* - poza wypowiedzią, opis jest już znany wiernym Czytelnikom tego blogu. Zamieściłem to wspomnienie Samuela Złotopolskiego w tekście pt. "Stanisław Koniecpolski - zapomniany hetman wielki koronny", jaki ukazał się tutaj 30 stycznia 2014 r. Oczywiście raz jeszcze przynosi nas na pole bitwy pod Cecorą i jest bodaj jedynym zapisem świadka o ostatnich chwilach życia hetmana wielkiego koronnego Stanisława Żółkiewskiego (1547-1620). Skąd ten powrót? Z racji AUTORA!
| "Bitwa pod Cecorą 1620" |
