historia i ja: "Pan Tadeusz"

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą "Pan Tadeusz". Pokaż wszystkie posty

piątek, czerwca 24, 2022

...na 210-tą rocznicę rozpoczęcia wyprawy na Moskwę Napoléona le Grand - 24 VI 1812 r.

"Rosja nie jest w stanie bez końca poświęcać swych wielkich miast. Aleksander nie może rozpocząć negocjacji, zanim nie dojdzie do poważniejszej bitwy. Nie przelano jeszcze krwi. Jestem zdecydowany stoczyć tę batalię i wygrać ją. Nawet gdybym musiał maszerować aż do samej świętej Moskwy!" - to sam Cesarz. Równe 210. lat temu, kiedy parł na Wschód. To o tej kampanii poeta pisał: "O roku ów!". Widział ją oczyma nastolatka. To wtedy rozpoczęła się tzw. II wojna polska! Wierzono w triumf, a przyszło przeżywać upadek, tragedię, dramat. W historii wojskowości miały się zapisać nazwy takie, jak m. in.: Niemen, Smoleńsk, Możajsk, Moskwa, Małojarosławiec, Berezyna, Wilno.

sobota, stycznia 01, 2022

...na ten Nowy Rok

No i skończył się nam 2021 rok. Nie będę za nim tęsknił. Z wielu powodów. Jeden, najistotniejszy zamyka się w słowie: ś m i e r ć ! Nie pamiętam, aby w innym tyle pogrzebów było w rodzinie, pośród bliższych i dalszych znajomych. To prawdziwy łomot losu! Dlatego nie będę za nim tęsknił, wspominał z nostalgią, może tylko z taką, że byłem o rok młodszy. Krok za krokiem zbliżam się do 60-tki. Nie, to jeszcze nie w 2022, ale jest już blisko.

niedziela, grudnia 23, 2018

Spotkanie z Pegazem (140) Adam Mickiewicz "Pan Tadeusz" księga II "Zamek" (fragment)

Mój syn miał nosić na imię: Adam.

Tak, na cześć wielkiego krajana ziemi wileńskiej, Adama Bernarda obojga imion herbu Poraj Mickiewicza. Moje serca już od dawien dawna bije po mickiewiczowsku. Stąd kilka wydań Wieszcza jeszcze z XIX w., czy okresu międzywojennego (w tym choćby wydanych przez Komitet Mickiewiczowski w Nowogródku) w mym księgozbiorze. Że jestem skoligacony z jedną gałęzi rodu Werszczaków wiedziałem od dawna, ale że mój daleki kuzyn mieszkający w Wilnie wziął za żonę Reginę Mickiewiczównę, to dowiedziałem się kilkanaście lat temu. Żadne osiągnięcie? Mickiewiczów na Litwie mnogo? Ale, jak to cudownie brzmi.

sobota, maja 05, 2018

Historia przyszła do mnie sama - 11 - książkowo...

"Ciasno: mniejsza już o metraż, ale w pokoju rozpanoszyły się książki, otaczają mnie regałami z obu stron, tkwią milcząco za plecami, nawet na biurku zalega od miesięcy zwał drukowanego papieru, którego nie mam czasu przejrzeć" - to Stanisław Barańczak. Cytat wygrzebałem z książki "Zawsze nie ma nigdy. Jerzy Pilch w rozmowach z Eweliną Pietrowiak", Wydawnictwo Literackie, Kraków 2016. Pewnie wkrótce ta pozycja stanie się pretekstem albo do napisania kolejnego "Przeczytania", albo "Myśli wygrzebanych", tym bardziej, że odnajduję tam... samego siebie. Choćby wspólna J. Pilchowi i mnie fascynacja "Lalką" Bolesława Prusa czy podziw dla twórczości Adama Mickiewicza. Zresztą mój pokoik, w którym teraz siedzę i piszę staje się dokładnie potwierdzeniem słów poety. Co to ma wspólnego z 11 odcinkiem tego cyklu?

poniedziałek, lutego 01, 2016

Herbowe opowieści... - odc. 9 - Doliwa

"Mają być trzy róże czerwone, każda w czterech kwiatach, na białym wiązkiem polu przez błękitne pole" - a jednak bez żadnych z mej strony podkopów i wielkich starań dotarłem do stosownej strony internetowej, na której strona po stronie odnalazłem dzieło Bartosza Paprockiego!* Nic prostszego, jak tylko kliknąć myszką? Bez wypisywania rewersów, oczekiwania na wypożyczenie, ba! zachowania totalnej ciszy w czytelni. Siedzimy przed ekranem monitora, włączamy sobie dajmy na to jedne z koncertów Andre Rieu i robi się jakże miła kwerenda klasycznego dzieła rodzimej heraldyki!

wtorek, grudnia 29, 2015

Herbowe opowieści... - odc. 3 - Półkozic

"Szlachcic to był, służący dawnych zamku panów,
Pozostały ostatni z Horeszki dworzanów;
Starzec wysoki, siwy, twarz miał czerstwą, zdrową,
Marszczkami pooraną, posępną, surową.
Dawniej pomiędzy szlachtą z wesołości słynął;
Ale od bitwy, w której dziedzic zamku zginął,
Gerwazy się odmienił i już od lat wielu
Ani był na kiermaszu, ani na weselu;
Odtąd jego dowcipnych żartów nie słyszano
I uśmiechu na jego twarzy nie widziano.
Zawsze nosił Horeszków liberyją dawną,
Kurtę z połami żółtą, galonem oprawną,
Który, dziś żółty, dawniej zapewne był złoty.
Wkoło szyte jedwabiem herbowne klejnoty,
Półkozice, i stąd też cała okolica
«Półkozicem» przezwała starego szlachcica".

Tym razem Adam Mickiewicz! Tak, "Pan Tadeusz" i księga II pt. "Zamek". Pewnie, że Klucznik, Gerwazy! Bo któż by to inszy mógł być? Co na sejmikach swym "Scyzorykiem" popłoch budził pomiędzy wszytkie Soplice, ich krewne i powinowate! "W polu czerwonym głowa ośla srebrna wprost. W klejnocie nad hełmem w koronie pół kozła srebrnego" - czytamy w "Herbach szlachty polskiej" (szczegóły patrz odc. 2 pt. Jastrzębiec). Połkoza, Połukoza, Pułkoza, Ośla Głowa, Żebro - to różne jego nazwania. Autorzy nie są zgodni, co do najstarszego występowania klejnotu? znajduję dwie daty: 1354 i 1398. Fakt pozostaje niezmienny: XIV w.

Strony